تاریخ : 30. مهر 1396 - 8:29   |   کد مطلب: 1946
گزارش مهر مشرق از وضعیت سخت عشایر خراسان جنوبی
به جای حمایت از دامداری عشایر، گوشت برزیلی وارد می کنند!
قبلا دولت، دام‌ها را خریداری می‌کرد و اکنون چند سالی است که زخم عشایر غیور این مرز و بوم را نمک می‌پاشد و علاوه بر عدم حمایت از آن‌ها دام‌ها را نیز نمی‌خرد و عشایر مجبورند، دام را با نصف قیمت به دلالها بفروشند که چک‌های 6 ماهه می دهند و سرانجام نامعلومی در انتظارشان است.

به گزارش مهر مشرق، عشایر، انسان‌های سخت‌کوشی که یار دیرینه دشت و کوه‌ها هستند، افرادی که نبض زمین در دستشان بوده و با تحمل دشواری‌ها، آیات الهی را در فصول مختلف سال در سیاه‌چادرهای‌شان به نظاره می‌نشینند. این قشر با توجه به آشنایی به مناطق مرزی به عنوان مرزبان، نقش مهمی در دفاع از این آب و خاک دارند و کارنامه درخشانی از خود بر جای گذاشته و امروز علاوه بر مرزبانی، جهادگران عرصه اقتصاد و تولید نیز هستند و با حضور در خط مقدم عرصه اقتصاد مقاومتی در سنگر اقتصادی فعال هستند که این حضور را می‌توان تداوم جهادی دانست که از دوران انقلاب و دفاع‌مقدس شروع شده است.

* شرمنده خانواده‌ام هستم

شیوه زیست جامعه عشایری متفاوت و جدا از شیوه زیست شهری و روستایی است و این جامعه از جامعه انسانی نسبتا خود اتکا و خودبسنده است که ساخت اجتماعی قبیله‌ای دارد و زندگی خود را از راه دامداری اداره می‌کند اما این روز‌ها با کاهش بارندگی در این سرزمین کویری مشکلات عشایر بیش‌تر شده است و از آنجا که دام تنها سرمایه عشایر است اگر در اثر خشکسالی از بین برود سرمایه دیگری جایگزین آن نخواهد شد. به همین دلیل بخشی از عشایر استان مجبور به ترک محل زندگی شده‌اند و آهنگ مهاجرت را آغاز نموده‌اند.

غلامحسین رحیمی از اهالی روستای تیگاو از مشکلاتی می گوید که شاید باور آن‌ها برای هر انسانی سخت باشد، اما واقعیتی است که وی را آزرده خاطر نموده و می‌بایست با آن‌ها دست و پنجه نرم کنند. رحیمی علت اصلی روی آوردن به شغل دامداری را نبود شغل در روستا عنوان می‌کند و می‌گوید:« با  8 نفر عائله، اگرچه در حد نیاز لقمه‌ای بر سر سفره حاضر می‌کنم اما همواره شرمنده خانواده‌ام هستم که نمی‌توانم برای آن‌ها امکانات بیش‌تری فراهم کنم.»

وقتی در مورد حقوق ماهانه‌اش سؤال می‌کنم تبسمی همراه با اشک بر چهره‌اش نقش می‌بندد و می‌گوید: «با توجه به خشکسالی‌های اخیر اهالی روستا دام‌هایشان را فروخته‌اند و در مجموع 350 رأس دام در روستا وجود دارد که به ازای چرای هر گوسفندی سالانه به ازای مجموع دام‌ها 2 میلیون تومان حقوق دریافت می‌کنم.»

حق بیمه دام‌ها موضوع دیگری است که رحیمی به آن اشاره می‌کند: «با وجود اینکه دام‌های روستا بیمه هستند بارها اتفاق افتاده که با گذشت 6 ماه از وقوع خسارت، کمترین توجهی از سوی مسئولین در این زمینه صورت نمی‌گیرد و با وجود مراجعات مکرر به متولیان امر، جز وعده فردا، پاسخی عایدمان نمی‌شود.»

وی با اشاره به بحث منابع طبیعی در روستای تیگاو، به نقد قوانینی می‌پردازد که دامنگیر بسیاری از اهالی روستاهای پیرامون شده و حق استفاده از سرزمین‌های آبا و اجدادی را از روستاییان گرفته است. قوانینی که تنها حق مجوز داشتن 30 رأس دام به آن‌ها داده و اگر فردی در روستا بیش از 30 رأس دام داشته باشد باید با احضار در دادگاه منطقه، در برابر قانون پاسخگو باشد.»

*تنها یارانه ماهانه دستمان را گرفته است

سلمان مالکی از اهالی روستای خیرآباد گزیک که از سن 15 سالگی به شغل شبانی روی آورده واکنون در 51  سالگی هنوز و هنوز در این عرصه به دنبال روزی حلال می‌باشد.وی دلیل روی‌آوردنش به شغل چوپانی را عدم آموزش حرفه‌ای خاص می‌‍‌داند و می‌گوید: »درحال حاضر 4 فرزند مدرسه‌ای دارم که مجموع درآمدم کفاف خرج آن‌ها را نمی‌کند و هیچ امیدی به آینده فرزندانم ندارم که حرفه‌ای فراتر از شغلم دستگیرشان گردد.»

مالکی با اشاره به اینکه مسئولین توصیه می‌کنند کشاورزی و دامداری را برای کسب درآمد بیشتر ادامه دهید به خشکسالی‌های 19 ساله  اخیر پرداخت و اظهار داشت: «کم‌آبی باعث شده تعداد دام‌ها کم شوند و اگر چه در روستای خیرآباد 150 خانوار ساکن هستند اما بالا بودن هزینه علوفه، و خشکسالی‌ها پی‌درپی باعث کاهش زاد و ولد گوسفندها شده و در نتیجه محصولات دامی تنها در حد بخور و نمیر است و نمی‌توانیم هزینه‌ای برای آینده فرزندانمان سرمایه‌گذاری کنیم.»

وی با بیان اینکه هر چه از راه دامداری به دست می‌آوریم باید صرف هزینه تغذیه دام کنیم افزود: «تنها یارانه هست که در میان مشکلات موجود دست ما را گرفته و از طریق آن می‌توانم حداقل‌های مورد نیاز خانواده‌ام را تأمین نمایم.»

وی با وجود مشکلات سکونت در نقطه صفر مرزی همواره شکرگذار نعمت‌های خداوند است و می‌گوید: «بارها اتفاق افتاده که با مأموران مرزی همکاری کردیم و اجازه تجاوز دشمن به یک وجب از خاک مقدس کشورمان را نداده و نخواهیم داد.»

مالکی گفت:« مسوولان کاری کنند که عشایر در زمین‌های مرزی بلااستفاده، اسکان یابند و کار کشاورزی و دامداری را شروع کنند چراکه عشایر ضمن حراست از مرزها به عنوان یک نیروی تولیدکننده، آمادگی در هر میدانی را دارند. بنابراین هر چقدر بیش‌تر از توانایی‌هایی عشایر استفاده کنیم مسلما با توجه به روحیه سخت و صبور این قشر به عنوان مرزداران خواهند توانست امنیت منطقه را تأمین نمایند.»

*با مهاجرت عشایر چرخ تولید لبنیات فلج می شود

یدالله افروز، مالدار سربیشه‌ای که علاوه بر شغل دامداری، معلم نیز می‌باشد با بیان اینکه عشایر ذخایر انقلاب هستند، گفت:« خشکسالی‌های پی‌درپی در صورت استمرار منجر به مهاجرت عشایر خواهد شد و  فلج شدن چرخ تولید لبنیات را در پی خواهد داشت.»

وی با اشاره به نقش عشایر در دفاع از مرزها افزود: «سکونت برادران و خواهران عشایر در مناطق مرزی علاوه بر آبادانی مناطق در تأمین امنیت تأثیر گذار است و اگر این قشر از طرف دولت حمایت نشوند، استان با خسارت گزافی مواجه خواهد شد؛ علوفه دام‌ها باید به صورت یارانه‌ای و یا رایگان در اختیار عشایر قرار گیرد.»

وی ادامه داد: «عدم توجه دولت و مسئولین باعث شده که در میان نسل جدید عشایر، سیاه‌چادرها که عمری سینه به سینه حفظ شده است. به فراموشی سپرده شود. عشایر به دلیل برخورداری از روحیه آزادشان نه تنها با بافت شهری روحیه سازگاری ندارند بلکه در بلند مدت با مشکلات بیش‌تری مواجه خواهند شد.»

* مسئولان از صنایع دستی عشایر حمایت کنند

وی تنها راه حل این کار را توجه اندک مسئولین دانست و افزود: «مشکلات عشایر استان باید از طرف جهاد کشاورزی، امور عشایری به دقت مورد بررسی قرار گیرد و در وام‌هایی که برای روستاییان برنامه‌ریزی شده است نهایت نظارت صورت گیرد تا بتوان زمینه را برای ماندگاری عشایر در این مناطق فراهم نمود.»

افروز مشکل دیگر عشایر را عدم حمایت دولت از صنایع دستی عنوان کرد و تصریح نمود: «اگر دولت با دادن وام به عشایر،خانواده‌ها را تشویق کند که با خرید فرش و محصولات دست‌بافت عشایر، بازار کاری برای آن‌ها فراهم کنند مسلما نه تنها رضایت مردم را به دنبال خواهد داشت بلکه با این اقدام از مهاجرت تعداد بی‌شماری از جوانان جلوگیری نموده و بافت اصلی مناطق عشایرنشین حفظ خواهد شد. اگر بازار هدفی وجود داشته باشد عشایر با جان و دل در تولید صنایع دستی تلاش خواهند نمود و با ایجاد تعاونی این رگه‌های حیاتی کشور را جانی دوباره خواهند بخشید.»

*عدم حمایت از دامدار، مهاجرت به شهرها را افزایش می دهد

ابراهیم افروز عشایر دیگری است که از مسئولین استان گلایه‌هایی دارد: « قبلا دولت، دام‌ها را خریداری می‌کرد و اکنون چند سالی است که زخم عشایر غیور این مرز و بوم را نمک می‌پاشد و علاوه بر عدم حمایت از آن‌ها دام‌ها را نیز نمی‌خرد و عشایر مجبورند، دام را با نصف قیمت به دلالها بفروشند که چک‌های 6 ماهه می دهند و سرانجام نامعلومی در انتظارشان است.»

وی خودکفایی و روی پای خود ایستادن را از ویژگی‌های بارز عشایر دانست و گفت:« با حمایت از عشایر می‌توانیم اقتصاد کشور را پویا کنیم و در بسیاری از بخش‌ها با تکیه بر توان عشایر از خارجی‌ها بی نیاز شویم. دولت با خرید دامی که عشایر پرورش داده اند هم محصول بهتری می‌خرد هم به اقتصاد عشایر کمک می‌کند، اما متأسفانه به جای حمایت و خرید دام از عشایر، گوشت برزیلی وارد بازار نموده و همین مسائل باعث ترک کار و ورشکستگی و در نهایت حاشیه نشینی در یک شهر می‌شود. در صورتی که اگر کمک دولت در راستای تولید باشد، نه تنها قطع وابستگی می شود بلکه در صادرات و ورود ارز هم کمک خواهد کرد.»

 

انتهای پیام/ 

 

 

دیدگاه شما

http://ommatevahed.com/