تاریخ : 9. مرداد 1396 - 10:08   |   کد مطلب: 1829
21تیرماه 1314ش، که جمعی از مردم مسلمان و معتقد در اعتراض به اجرای سیاست‌های ضداسلامی (کشف حجاب)، رضاشاه در مسجد گوهرشاد تحصن نمودند، به عنوان روز عفاف و حجاب در تقویم جمهوری اسلامی ایران ثبت گردید

به گزارش مهر مشرق ، اگر تورقی در تقویم داشته باشیم 21تیرماه 1314ش،  جمعی از مردم مسلمان و معتقد در اعتراض به  اجرای سیاست‌های ضداسلامی (کشف حجاب)، رضاشاه در مسجد گوهرشاد تحصن نمودند، رژیم پهلوی نیز که به طرق متعدد سعی در پراکنده کردن مردم داشت در مقابله با مقاومت متحصنان دستور شلیک و کشتار مردم را صادر نمود و مردم بی‌دفاع و بدون سلاح، در درون و بیرون مسجد، آماج گلوله نظامیان قرار گرفتند و مردم معتقد جامعه ایران با نثار جانشان بار دیگر در دفاع از ارزش‌های اسلام برگی از تاریخ کشور ایران را با سربلندی رقم زدند.

اگر چه بعد از این تاریخ، هفته‌ای برای بزرگداشت روز عفاف و حجاب در تقویم جمهوری اسلامی ایران ثبت گردید و همه ساله مراسمی در قالب همایش، نمایشگاه و...، برای بزرگداشت روز عفاف و حجاب برگزار می‌شود اما شاید لحظه‌ای تفکر ما را از خواب غفلت، بیدارسازد، که اهمیت این موضوع در آن روزگار که پایبندی مردم به احکام الهی بسیار فراتر از این روزها بود و مطرح شدن لباس رسمی در قالب یک دستور رژیم با آن واکنش و مقاومت مردم مواجه شد چه خطراتی را متوجه جامعه می‌دید که مردم در تبعیت از رهبران خود حاضر شدند جانشان را در مقاومت در واکنش به آن فدا سازند، اما امروزه علی‌رغم مشاهده آسیب‌های اجتماعی این موضوع، شاهد گسترش روزافزون این معضل هستیم.

 گسترش روز‌افزون مظاهر بدحجابی و حتی بی‌حجابی و بی‌عفتی در سطح جامعه خود بهترین گواه بر این است که حرکت خاصی در راستای گسترش عفاف و حجاب در طول این سال‌ها از سوی دستگاه‌های مختلف صورت نگرفته است. مسلماً وقتی مردم نسبت به ارزش‌های دینی بی‌اعتقاد شوند و از ظرفیت‌های موجود برای توسعه‌ ارزش‌های دینی استفاده نشود، طبیعتاً رفتارهای دینی از جمله حجاب و عفاف کم‌رنگ می‌شود. در واقع این وضع را باید به یک فرآیند برگردانیم، چرا که وضعیت مردمی که امروز با این نوع پوشش در جامعه حاضر می‌شوند، محصول عملکرد ما در سال‌های گذشته‌است.

اگر چه اکثر کارشناسان حوزه عفاف و حجاب، عناصر متعددی را برای بدحجابی ذکر می‌کنند اما می‌توان سه عنصر را از عوامل اصلی این آسیب فرهنگی و اجتماعی دانست و مهم‌ترین آن تهاجم فرهنگی غرب است که از طریق اقلام فرهنگی مخرب غرب، صورت می‌گیرد، دومین عامل منافع اقتصادی افراد سودجو و کافی نبودن اقدامات فرهنگی نیز می‌توان به عنوان سومین عامل نام برد.

به دنبال تأکیدات مقام معظم رهبری درخصوص اصلاح وضع عفاف و حجاب، شورای عالی انقلاب فرهنگی، مصوبه 427 خود را با عنوان سند توسعه حجاب و عفاف به تصویب رساند تا پس از آن، این سند به عنوان قانون توسعه عفاف و حجاب در دستور کار دستگاه‌های اجرایی قرار گیرد. با این حال اکنون پس از گذشت سال‌ها از زمان تصویب و تدوین آیین نامه‌های اجرایی و تعیین 310 محور و مفاد برای این قانون می توان گفت کمتر دستگاه متولی جز نیروی انتظامی از طریق اقدامات سلبی، برای اجرای قانون پا به میدان عمل گذاشته و به نوعی قانون توسعه عفاف و حجاب بر زمین مانده است. اینکه چرا مصوبه‌ای که ریشه‌ای به عمق باورهای مذهبی ‌مردم یک جامعه دارد و خواسته عموم آن‌هاست پس از گذشت این همه سال اجرا نمی‌شود و فقط هر از چند گاهی از بایگانی خود بیرون می‌آید اما پیش از آنکه گرد و غبارهای روی آن زدوده شود دوباره به فراموشی سپرده می‌شود جای تأمل دارد.

از سوی دیگر در سال‌های پس از انقلاب مجموعه بودجه‌ای که برای دستگاه‌ها در رابطه با بحث فرهنگ و عفاف و حجاب گذاشته شده بسیار اندک بوده است. الگوی توسعه غربی حاکم بر برنامه اول، دوم و سوم و چهارم الگویی اقتصاد محور است که برایش تنها سود و سرمایه و بالا بردن شرایط اقتصادی مطرح است و در این میان بودجه بحث فرهنگی ضعیف بوده و هست، از طرفی این سؤال را باید بپرسیم چرا وقتی ما اسلام و احکامش را پذیرفته‌ایم شاخص ارزیابی عملکرد ما باید نگاه سکولار غربی باشد؟!

علت دیگر اینکه وقتی بدنه اصلی دولت به اجرای مصوبه عفاف و حجاب چندان اعتنایی ندارد، این بی‌تفاوتی به طور یقین در طبقات پایین‌تر اجتماع نیز نفوذ می‌کند که پیامد این بی‌اعتنایی، عدم همکاری برای اجرای مصوبه عفاف و حجاب تقریباً در تمام سطوح و رده‌ها خواهد بود.

جالب‌ترین نکته این است که همواره با ارائه گزارش از برگزاری همایش‌ها، سخنرانی و نمایشگاه، اقدامات انجام نشده را توجیه می‌کنیم. بنابراین باید در نظر داشته باشیم که عرصه‌ عفاف و حجاب بخشی از پازل عرصه‌ فرهنگ است. تا زمانی که فرهنگ جامعه‌ ما عرصه‌ آزمون و خطاها و سلایق مدیران فرهنگی کشور باشد به سامان نمی‌رسد. زمانی عرصه‌ فرهنگ اصلاح می‌شود که یک مبنای مشخص داشته باشد. یعنی اینکه سهم و حد‌ود هر نهاد باید مشخص شود تا کسی فراتر از آن حدود حرکت نکند. اینکه دستگاه های مختلف در رابطه با مقوله عفاف و حجاب هر کدام به راهی می‌روند مربوط به این است که ما در این رابطه هنوز به فهم فرهنگی مشترکی نرسیده‌ایم. به همین خاطر در حوزه‌ی ترویج فرهنگ عفاف و حجاب و برنامه‌ریزی کلان کشور نیاز به این داریم که به یک فهم فرهنگی مشترک برسیم تا برنامه‌های همدیگر را خنثی نکنیم و هم‌کلام و یکدست عمل کنیم.

 

 

 

دیدگاه شما

http://ommatevahed.com/